U Know Who คนที่คุณก็รู้ว่าใคร - Stamp 7thScene

 

Title: U know who
Author : Rainbowcake
Type of fiction : Romantic & Comedy

สวัสดีคะ ฉันชื่อ คิมคยูรี คะ เป็นนักเรียนทุนแลกเปลี่ยนเกาหลี-จีนในระดับปริญญาโทคะ ฉันสอบได้ในสาขาMarketing จริงๆแล้วฉันไม่ได้ตั้งใจอยากจะเข้าหรอก แต่มันมีเหตุผลที่ทำให้ฉันอยากเข้าในสาขานี้ ฮิฮิ เอาเป็นว่าไปติดตามเรื่องที่ฉันจะเล่าให้คุณฟังเลยแล้วกันนะคะ


หากคุณตื่นตอนเช้า แล้วพบว่ามีช่อดอกไม้ใหญ่
มองหาเจ้าของ เขาก็ไม่เห็นใคร
ไม่ต้องแปลกใจ เพราะช่อนั้นมันเป็นของคุณ

ก๊อกๆ
"หาววววว~~~ ใครมาเคาะประตูห้องแต่เช้าเนี่ย" ชายหนุ่มใบหน้าคมแต่งกายด้วยเสื้อยืดคอกลมสีขาว กางเกงวอร์มสีกรมท่า ลุกขึ้นจากที่นอนด้วยสภาพงัวเงียสุดๆ ระหว่างเดินไปที่ประตูก็เกาหัวที่ยุ่งอยู่เดิมและขยี้ตาไปด้วย
"โฮะ!!! OoO ดอกไม้ของใครเนี่ย" พอเปิดประตูมา เค้าก็พบกับดอกกุหลาบช่อใหญ่สีแดงวางอยู่หน้าประตู เค้าหยิบมันขึ้นมา พร้อมกับมองซ้ายมองขวาเหมือนกับว่ากำลังมองหาเจ้าของดอกไม้อย่างนั้นแหละ >///<
"ถ้าคุณไม่ออกมา ผมจะเอาดอกไม้เข้าห้องแล้วนะ"เค้าพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่ไม่ดังแล้วก็ไม่ได้เบามาก เผื่อว่าคนที่ให้ช่อดอกไม้จะยังอยู่แถวนี้
'ตื่นนอนได้แล้วนะ~~~ อ่อ!! แล้วก็เลิกทำหน้ายุ่งๆแบบนั้นได้แล้ว ไอตี๋ ฮิฮิ
ดอกไม้ช่อนี้เป็นกำลังใจให้ไอตี๋คนเก่งของฉันนะ
คิดถึงเสมอ
from
U know who'
"..." ไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมา ดังนั้นชายหนุ่มจึงปิดประตูพร้อมกับนำช่อกุหลาบเข้าไปในห้องด้วย

ดอกไม้ช่อนั้นก็เป็นของเธอนั้นแหละ ทำไมตอนมองหาเจ้าของดอกไม้ถึงเอ๋อได้น่ารักแบบนี้วะ โอ๊ยยยย คลั่งๆ คริกๆ ถ้ารู้ว่าเอาดอกไม้มาไว้หน้าห้องเธอได้ ฉันทำไปตั้งนานแล้ว ไอตี๋หล่อ >.<

กลางคืนก่อนเข้านอน แล้วพบว่ามีเบอร์ที่ไม่คุ้น
ส่งเป็นข้อความว่าคอยคิดถึงคุณ
ด้วยถ้อยคำอ่อนละมุน
ว่าคืนนี้ฝันดี รีบเข้านอน


หลังเวทีคอนเสิร์ต super show ที่ปักกิ่ง

"เฮ้อ....คอนเสิร์ตวันนี้แฟนๆเยอะจังเลย ว่ามั๊ย ฮีชอล" เค้ากระแทกตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเก่งพร้อมทั้งหลับตาด้วยความอ่อนล้า
"ใช่ๆ ฉันรู้สึกสนุกมากเลยนะ แฟนๆรักพวกเราจริงๆแหละ เกิง" เพื่อนของเค้าก็นั่งอยู่ข้างๆเค้า
"ถึงจะเหนื่อยแต่ก็คุ้มค่าที่ทำให้พวกเค้ามีความสุขแล้วล่ะ ^_^" ใบหน้าของเค้าเปื้อนไปด้วยความสุขและรอยยิ้มทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่

ปี๊บๆ

"ใครส่งข้อความมาน่ะ เกิง" เพื่อนของเค้าสะกิดเค้าเมื่อได้ยินเสียงเตือนว่ามีmessageส่งเข้ามายังมือถือของเค้า
"เอ๋...เบอร์ใครหว่า??~~"

'เหนื่อยจากคอนเสิร์ตแล้ว ก็รีบๆเข้านอนนะ อย่าเล่นอินเตอร์เน็ตดึกล่ะ  คิดถึงนะ from U know who'

"ว้าววววว เมจเสจจากสาวที่ไหนวะเนี่ย"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เบอร์มันไม่คุ้นเลยนะ"
"นี่ แกแอบไปทิ้งเบอร์ให้สาวที่ไหนไว้เยอะแน่ๆเลย ใช่มั๊ย"
"ไม่ใช่นะแก คือเมื่อเช้าฉันก็ได้ดอกไม้จากคนนี้เหมือนกัน"
"อ้าว แล้วแกรู้ได้ไงว่าเป็นคนเดียวกัน"
"ก็เค้าทิ้งชื่อไว้ว่า U know who"
"แสดงว่าแกรู้จักเค้าน่ะซิ"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"แกลองคิดดีๆซิว่าแกเคยไปทิ้งเบอร์ให้ผู้หญิงที่ไหนที่แกรู้จักรึเปล่า"
"อืม........ นึกไม่ออกว่ะ"
"กำ ช่างมันเถอะ แต่ที่แน่ๆฉันว่าเค้าต้องรู้จักแกเป็นอย่างดีเลยล่ะ ไม่งั้นคงไม่สามารถเอาดอกไม้มาวางหน้าห้องแกได้หรอก แล้วที่สำคัญเค้ายังรู้เบอร์โทรแกอีก"
"อืม....ชักอยากรู้แล้วล่ะซิว่าเธอเป็นใคร"

ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกน่ะ ไอตี๋ แค่เธอสนใจในสิ่งที่ฉันทำลงไปก็ดีแค่ไหนแล้ว ทั้งๆที่เธอก็มีสาวๆรายล้อม แต่เธอก็ไม่ได้ละเลยสิ่งที่ฉันทำลงไปเลย

ก็จะมีใครอีกเล่า แค่อยากให้เซอร์ไพรส์แก้เหงา
ไม่ต้องเดาหรอกว่าเขาเป็นใคร

"เฮ้ย จะมาเสียอะไรตอนนี้ล่ะลูกแม่ รู้มั๊ยว่าแม่ต้องหลบพ่อก่อน ทำไงดีวะเนี่ย" ทำไมรถต้องมาเสียตอนนี้ด้วยเนี่ย เสียตอนนี้ไม่เท่าไรหรอกนะ แต่ทำไมมันต้องมาเสียที่นี่ด้วย เดี๋ยวแผนฉันก็แตกพอดี
"เอ่อ...มีอะไรให้ช่วยมั๊ยครับ" เค้าขับรถผ่านมาเห็นรถฉันกำลังเสียอยู่พอดี
"อ๊ะ!!" ทำไงดีวะเนี่ย โจทก์ขับรถผ่านมาพอดี ฉันจะบ้าตาย คนไรวะหล่อชะมัด >.<
"คุณครับๆ เป็นไรรึเปล่าครับ" เค้ายื่นหน้ามาใกล้ๆฉัน แล้วก็เอามือสะกิดฉัน >0<
"เอ่อ...คือว่ารถของฉันเสียน่ะคะ"
"งั้นเดี๋ยวผมดูให้นะครับ"
"ขอบคุณนะคะ"

ไอตี๋เอ้ยยยยย แกจะทำให้ฉันเป็นลมตายใช่มั๊ย ทำไมช่างมีน้ำใจขนาดนี้ ประเสริฐดีแท้จริงๆเชียว >///<

"เฮ้อ..." ชายหนุ่มยกแขนขึ้นมาปาดเหงื่อตัวเอง
"อ่า...คุณเหงื่อออกมากเลยนะคะ เดี๋ยวฉันเช็ดเหงื่อให้นะคะ" ว่าแล้วก็รีบเข้าไปเช็ดเหงื่อให้ทันที
"เอ่อ....ข...ขอบคุณครับ ^_^" ชายหนุ่มมองการกระทำของหญิงสาวด้วยอาการเก้อๆ พร้อมกับยิ้มจนตาปิดมาให้
ระหว่างที่เช็ดเหงื่อให้อยู่นั้น...
แชะๆๆๆๆๆ
"เฮ้ย คุณหลบ" เค้ารีบฉุดแขนฉันให้ไปขึ้นรถของเค้าทันที
"ห๊ะๆๆ??" ฉันตกใจมากที่อยู่ดีๆเค้าก็มาฉุดแขนฉัน อ๊ะ!! แต่ก็รู้สึกดีนะ 555+
"พวกปาปารัซซี่น่ะ" เค้ารีบขับรถหนีพวกปาปารัซซี่อย่างรวดเร็ว
"ปาปารัซซี่!!??" ปาปารัซซี่งั้นหรอ?? โฮะ!! งั้นฉันก็ต้องเป็นข่าวหน้า1กับเค้าน่ะซิ
"อืม ต้องขอโทษด้วยนะที่ทำให้คุณเดือดร้อนเพราะผม" หน้าเค้าตอนนี้ตลกมากเลยอะ เหมือนกำลังรู้สึกผิดต่อฉันมากมายเลยล่ะ คริกๆ
"เอ่อ...ไม่เป็นไร"
"ผมว่าคุณต้องไปหลบที่คอนโดของผมคืนนึงแล้วล่ะ" กรี๊ดดดด เค้าชวนฉันไปที่ห้องล่ะ >.<
"อ่าาา ไม่นะ" ถ้าฉันไปหลบคอนโดของเค้า มันก็ทำอะไรไม่สะดวกน่ะซิ
"มันเป็นทางเดียวที่จะแก้ปัญหาทั้งหมดได้นะ" เค้าหันหน้ามามองฉันด้วยสายตาจริงจัง ขณะที่ขับรถอยู่  
"เอ่อ...ก็ได้" โอ๊ยยยย อย่ามาส่งสายตาแบบนี้ได้มั๊ยล่ะ อยากให้ฉันละลายไปต่อหน้ารึไงเล่า ไอตี๋บ้า~~~

ห้องของหานเกิง
"คุณนอนบนเตียงผมนะ ส่วนผมจะไปนอนโซฟาห้องรับแขกเอง"เค้าพูดพร้อมกับหอบเอาผ้าห่มกับหมอนออกไปนอกห้อง ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนเตียงของเค้าล่ะ
"เดี๋ยว...คุณ  เอ่อ...ขอบคุณมากนะ" เขินจังที่จะได้นอนบนเตียงของคนที่เรารักน่ะ >0<
" ^_^" เค้าส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ฉัน ก่อนจะหอบเอาอุปกรณ์การนอนของเค้าออกไปจากห้อง

เช้า..
แอ๊ด~~
"อ้าว คุณๆ หายไปไหนเนี่ย" ผมเดินตามหาเธอทั่วห้อง แต่ก็ไม่เจอ หายไปไหนของเค้านะ
'ขอบคุณที่ซ่อมรถให้นะคะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับที่พักด้วยนะคะ ^_^'
"แล้วจะกลับบ้านยังไงของเค้าเนี่ย??~~" ผมเห็นโน๊ตทิ้งไว้ตรงหัวเตียงน่ะครับ เฮ้อ...ผู้หญิงตัวคนเดียวจะกลับบ้านยังไงล่ะเนี่ย

เมื่อไหร่เจอลมฝน กลัวเปียกปอนหนาวกาย
ต้องรีบไปให้ทัน ในใจหวังเพียงขอมีร่มซักคัน
ไม่ต้องตกใจ ถ้าคุณบังเอิญเห็นมันวางอยู่ตรงนั้น
ก็จะเป็นใครไปได้ ไม่ต้องวุ่นวายเก็บไปคิด
ลืมสักนิด ก็คงรู้กัน

"พยากรณ์อากาศ พรุ่งนี้จะมีฝนตกทั่วBeijingเนื่องจากพายุดีเปรสชั่นพัดผ่าน หากจะสัญจรไปไหนมาไหนก็พกร่มติดตัวไปด้วยนะครับ" ฉันกำลังฟังข่าวพยากรณ์อากาศ ขณะที่กำลังหวีผมอยู่หน้ากระจก
"ฮิฮิ แผน2เริ่มได้ อิอิ" ได้เวลาที่phantomต้องออกไปปกป้องนายเอก?ซะแล้วววววว 555+


ตอนเช้าหน้าห้องหานเกิง หลังจากที่เค้ากลับมาจากการวิ่งjogging
"อ๊ะ คุณ" ซวยแล้วซิเรา ทำไมต้องมาเห็นฉันตอนเอาร่มมาวางให้เค้าหน้าห้องด้วยวะเนี่ย
"อ้าว คุณ เดี๋ยวๆ ผมขอถามอะไรคุณหน่อยซิ" ฉันรีบวิ่งหนีเค้าทันทีที่เห็นเค้า แต่ว่าก็โดนรั้งแขนด้วยมือใหญ่ๆของเค้าไว้ซะก่อน (ไม่หน้าเกิดมาขาสั้นเล๊ยยยย ไม่งั้นก็หนีทันแล้วเนี่ย)
"อะ...อะไรหรอ" ฉันถามเค้าด้วยน้ำเสียงอึกอัก
"คุณคือคนที่ส่งmessageกับดอกไม้มาให้ผมใช่มั๊ย" อ๊ะ!! รู้ได้ไงวะ ไอตี๋ >0<
"ม..ไม่ใช่นะ คือมีคนเค้าฝากร่มมาให้น่ะ ไปก่อนนะ" ฉันรีบปฏิเสธ แล้วทำท่าจะวิ่งหนีทันที แต่เค้ากลับพูดสวนขึ้นมาว่า
"เอ๋..แต่คุณคือคนที่ผมช่วยซ่อมรถให้นะ" ทำไมความจำแม่นขนาดนี้วะ ฮึ้ย!!!
"คุณจำผิดคนแล้วล่ะ" ฉันตั้งท่าจะเดินหนีอีกรอบ แต่มันดันประจวบเหมาะกับจังหวะที่มีหญิงวัยกลางคนเปิดประตูออกมาทักทายจากห้องพักของเค้าพอดี
"อ้าว...หนูคยูรีนี่จ๊ะ คนที่มาทำโปรเจคมาร์เก๊ตติ้งที่ร้านเกี๊ยวของน้าใช่มั๊ยลูก" เฮ้ย!! แม่ของเค้า ตายล่ะหว่า~~~งานเข้าแล้วล่ะตรู>.<
"เอ่อ...คะ" จำเลยอย่างฉันจำใจต้องยอมรับข้อหาไปโดยปริยาย -*-
"เข้ามาก่อนซิลูก แหม~~~ เจ้าลูกชายของน้ามันใช้ไม่ได้จริงๆเลยนะ มีแขกมาก็ไม่ยอมชวนเข้าห้อง"

โปรดอย่าสงสัย นั่นคือความจริงใจจากฉัน
จากคนคนเดิม คนที่คุณก็รู้ว่าใคร
คนที่คอยอยู่ ดูแลระยะไกล
จำได้ไหม เขายังเป็นห่วงคุณเหมือนเดิม
คุณก็รู้ว่าใคร คุณก็รู้ใช่ไหม


ในห้องของหานเกิง
"เป็นไงมาไงจ๊ะหนู ถึงได้มารู้จักเจ้าลูกชายของน้าได้" ฉันกับคุณแม่ของเกิงนั่งคุยกันภายในห้องรับแขก อ่า...แม่ของเค้าใจดีจังเลย^_^
"เอ่อ..คือ....." จะให้ตอบหรอว่า มาจีบลูกชายของคุณน้าน่ะ >///<
"คือผมเจอเธอหลังจากคอนเสิร์ตน่ะครับแม่ รถของเธอเสียอยู่ตรงลานจอดรถ ผมเดินมาเห็นพอดีก็เลยช่วยซ่อมให้น่ะครับ" ขอบคุณนะไอตี๋ที่ช่วยตอบแทนฉัน
"อ๋อ~~ ดีแล้วล่ะลูก"
"แล้วจะไปทำโปรเจคที่ร้านของน้าอีกเมื่อไรล่ะจ๊ะ"
"เดี๋ยวอีกประมาณ2-3วันอะคะ"
"อืม...น้าจะได้เตรียมกับข้าวเอาไว้ให้ด้วยไง"
"ไม่เป็นหรอกคะ หนูไปทีไรต้องลำบากคุณน้าทุกทีเลย" ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้คะ เพราะจริงๆแล้วหนูอยากไปส่องลูกชายของคุณน้ามากกว่า ฮิฮิ
"ไม่หรอกจ๊ะ ก็ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่หนูช่วยโปรโมตร้านของน้าลงในโปรเจคไปในตัวไงจ๊ะ"
"คะๆ" ฉันรู้แล้วแหละว่าเค้าใจดีเหมือนใคร
"อ๋อ...ที่แท้คุณก็คือคุณหนูคยูรีที่คุณแม่เล่าให้ฉันฟังนี่เอง" หลังจากที่เงียบมานาน ไอตี๋ก็พูดแทรกขึ้นมา -*-
"เอ่อ...คุณน้าคะ งั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ" ทำไมเวลาไอตี๋มันพูดแต่ละที ต้องส่งสายตาเจ้าเล่ห์แบบว่า แบบว่าเหมือนเค้ารู้..รู้แผนของฉันแล้วอะดิ
"อ้าว ไม่อยู่ทานข้าวเช้าด้วยกันเลยล่ะลูก " แม่ของเค้ารีบรั้งฉันเอาไว้
"ไม่เป็นไรคะ คือหนูต้องรีบกลับไปช่วยเพื่อนทำโปรเจคต่อน่ะคะ" ฉันรีบจะชิ่งหนี  ก็ฉันทนสายตาเจ้าเล่ห์แบบนั้นไม่ได้น่ะซิ แผนแตกขึ้นมา ฉันมีแต่เจ๊งกับเจ๊ง >0<
"อ๋ออออ จ้าๆ งั้นก็ให้เกิงเค้าไปส่งด้วยเลยแล้วกัน จะได้ไม่ลำบากหนู" ว๊ากกกกกกก ไม่ต้องให้ไอตี๋ไปส่งก็ได้คะ เกรงใจ -*- เปล่าหรอก จริงๆกลัวแผนแตกอะ
"ไม่เป็นไรคะๆ หนูกลับเองได้" ฉันรีบปฏิเสธทันที แล้วรีบเดินไปเปิดประตู
"เถอะน่ะคุณ เดี๋ยวผมไปส่ง" อ๊ะ!! รีบมาฉุดแขนฉันทำไมวะไอตี๋
"นะจ๊ะ ให้เกิงเค้าไปส่งหนูเถอะ"
"ค..คะ" จำใจต้องรับปากด้วยความ(ไม่)เต็มใจ -///-

ขณะที่เกิงขับรถอยู่

"คุณคือคนที่ส่งmessageกับดอกไม้มาให้ผมใช่มั๊ย" ทำไมอยู่ดีๆก็ถามแบบนี้วะ
"ไม่ใช่นะ" คยูรี knock out
"แล้วข้อความในการ์ดใบนี้มันหมายความว่ายังไง" เค้าหยิบการ์ดที่ติดกับร่มมาชูให้ดู
"ข้อความอะไร" คยูรี knock out ครั้งที่2
'พยากรณ์ว่าฝนจะตก อย่าลืมกางร่มล่ะ ดูแลสุขภาพด้วยนะ คิดถึงเสมอ from U know who'
"แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน" ฉันถามเค้าหลังจากที่อ่านข้อความในการ์ดจบ
"เกี่ยวซิ เพราะว่าคุณชอบผม" อ๊ากกกกกกกก ทำไมไอตี๋มันหลงตัวเองอย่างนี้วะ
"ม...ไม่ใช่ซักหน่อย" คยูรี knock out ครั้งที่3
"แล้วทำไมต้องพูดติดๆขัดๆด้วยล่ะ"
"แล้วคุณมายุ่งอะไรกับฉันเล่า ตกลงจะไม่ไปส่งฉันใช่มั๊ย งั้นฉันกลับเองก็ได้" ฉันทำท่าจะปลดsafety beltออก
"โอเคๆ เดี๋ยวผมไปส่งคุณเอง" เค้ารีบเอามือมารั้งมือฉันที่กำลังจะปลดเข็มขัดออกทันที -///-
 
อยากให้รู้ไว้เพียงว่ามีอีกคนที่คิดถึงคุณอยู่ตรงนี้
แบ่งความรู้สึกดีที่มีมาให้คุณได้เสมอ ~~

"เขินฉันอยู่ล่ะซิ" เค้าถามฉันขึ้น เมื่อเพลงที่เปิดในรถเพิ่งจบ
"ใช่~~~"ฉันตอบด้วยสีหน้าที่ยังคงเคลิ้มอยู่กับบทเพลงที่เพิ่งจบไปอยู่ ก็เพลงมันโดนนี่นาาาาาา
"ฮิฮิ"
"ขำอะไรของนายน่ะ"
"ขำคนปากแข็ง"
"???" ใครปากแข็งวะ
"ชอบฉันหรอ? หืม~~??" เมื่อเค้าจอดรถหยุดตรงหน้าบ้านฉัน เค้าก็ถามคำถามฉันด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้ๆฉัน >///<
"อ๊ะ!! ถึงบ้านแล้ว ขอบคุณนะที่มาส่ง" อย่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆแบบนี้ได้มั๊ยวะ ใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะแล้วนะเว้ยยยย ถ้าฉันเป็นโรคหัวใจล้มเหลวกระทันหัน แล้วใครจะรับผิดชอบบบบบ
"เดี๋ยวก่อนซิ" ฉันเบี่ยงหน้าออกจากเค้า แล้วจะลงจากรถของเค้า แต่มือของเค้าก็มารั้งแขนของฉันไว้(อีกแล้ว)
"อะไรอีก"
"ยอมรับมาเถอะว่าชอบฉัน" เอ๊ะ!!ไอตี๋นี่มันหลงตัวเองไม่เลิกจริงๆเลยนะเนี่ย
">///<" ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้างุดๆ ก็ใครเค้าอยากให้ไอตี๋มันเห็นหน้าแดงๆร้อนๆของฉันตอนนี้ล่ะ~~~ คนมันก็เขินเป็นเหมือนกันนะเว้ยยยย
เค้าค่อยๆเอามือเชยคางของฉัน พร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้ๆฉัน
ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ *อ๊ากกกกกก หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว* ทำไมคราวนี้ฉันไม่สามารถเบี่ยงหน้าออกจากเค้าได้ล่ะเนี่ยยยย
"อือ~~~" ฉันหลับตาปี๋เลยเนี่ย ไม่อยากคิดเลยว่าเค้าจะทำอะไรฉัน เอ๋~~~อะไรนุ่มๆมันอยู่ที่ปากของฉันเนี่ย ไหนๆลองค่อยๆลืมตาซิ โฮะ!!!เค้ากำลังจูบฉันอยู่ เรากำลังจูบกันหรอเนี่ย >///<
"อืม~~~" อ๊ะ!!! ไอตี๋มันเริ่มเอาอะไรเข้ามาในปากฉันเนี่ย เฮ้ยยย มันจะจูบแบบdeep kissหรอวะ >///< ฉันจำต้องเลื่อนมือไปกำชายเสื้อของไอตี๋ไว้แน่น เค้าค่อยๆถอนริมฝีปากออก พร้อมกับกระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า
"I knew who are U" >///<